ابریشم

Madar

sandalhayemich — Thu, 12 Nov 2009 13:33:18 GMT

in loghat rou asabam rah mire.

sandalhayemich — Thu, 12 Nov 2009 05:41:18 GMT

Enghad khodam chizaye mokhtalef vase azyat shodan daram ke dige niazi be to vase azab dadan nadaram. Sad rahmat be tanhaee.

حک شده ؟ چرا کاریش نمی توان کرد؟

sandalhayemich — Mon, 09 Nov 2009 14:39:52 GMT

تو زندگی همیشه یه چیزی بوده که اذیتم کرده اونم این ذهنه مرور گره که هر چند وقت یه بار میاد سراغم و شروع میکنه به دوره خاطرات .

و همه چیز یادم میاد .

و این باعث میشه که وقت و بی وقت وسط حرف زدنای دیگران وقت درس خوندن ... برم تو فکر و چشام پر از آب شه نمی دونم چرا خاطرات خوب یادم نمیاد !

روزهای ترانه و تشویش روزها ی سکوت و تنهایی ....

sandalhayemich — Wed, 04 Nov 2009 12:46:25 GMT

گاهی یه سنگ رو که یه آدم احمق تو چاه می اندازه که صد تا عاقلم نمی تونن در بیارن
!!!

یه چیز این طوری بود!!

مصداق من بوده تو این روزا!

.........................................

هیچ چیزی سخت تر از تحمل یک روز کامل از ساعت ۸ تا ساعت ۴ کلاس ریاضی نیست . خوبه ی یک هفته در میانه .

.....................................

و آخر هفته ها قسمت قشنگ هفته داره شروع میشه .

.......................

تا حالا به پدیده ی خلقت توهین نکرده بودم که اونم پیش اومد !!!

................

روزها

sandalhayemich — Mon, 02 Nov 2009 08:20:52 GMT

دنیای وارونه اینو خوب می دونه

من دیونه تو رو دوست دارم

اون همه بدیات دوباره با صدات گم میشه میره زود از یادم .

..............................

تو داری رانندگی می کنی و من یشت نشستم آخرین بار فکر کنم پنج شش ماه پیش بود که وقت رانندگی طولانی مدت پشت نشستم بحثمون می گیره و من می خوابم .

اشتباه نکن

sandalhayemich — Mon, 12 Oct 2009 01:09:33 GMT

در دنیای من او یک قدیسه بود و در دنیای او من یک هرزه

این بود فرق اصلی ما .

پ.ن: از فکرای این روزا بود .

من و این روزها

sandalhayemich — Sat, 10 Oct 2009 03:04:03 GMT

گاهی مجبور میشی برای انجام تصمیمی که مدت هاست قادر به انجامش نیستی . از خودت برای خودت خصوصیت و رفتاری جلوه بدی که نداری نیستی و نمی تونی داشته باشی ولی این رفتار این حرف یا این چیز ساختگی محیط و آدم هاش رو مجبور می کنه که تو رو مجبور کنن این تصمیم رو عملی کنی .و من رها شدم از این ناتوانی به زور چیزی ساختگی که نداشتم!!!رهایی که چه زود یا چه دیرتر باید اتفاق می افتاد .

................

و باز فصل بد سرما و سرما خوردگی .از سه شنبه تو راه داروخانه ام یه دگزا و یه بتا و یه ۶.۳۳ و یه یک و دویست زدم انگار نه انگار هنوز تو گلوم پر از عفونته .

...................

روزای قشنگیه زندگی سر زنده است .

....................

و چقدر دلم برای شه رمین و مهسا تنگ شده . خدا کنه این هفته که میخوام برم خونه ببینمشون .

...................

رفتم خونه شاید یه پست درباره مردم شناسی خوابگاهی نوشتم .

sandalhayemich — Mon, 28 Sep 2009 12:50:14 GMT

این روزا روزای خوبیه

اومدن به یه محیط جدید که کارت خیلی کمتر از زندگی کردن توی خونه است .

خوابگاه خوبه با افراد جدید و دوست داشتنی دوست شدم لر ,کرد, ترک , ...

اینجا لازم نیست برای ده نفر آشپزی کنی . وقتی مهمون میاد کله برنامه هات رو به هم بریزی و پذیرایی کنی اینجا لازم نیست از خودت برای دیگران بگذری اینجا خودتی و خودت برای خودت ماله خودت . هر وقت دلت بخواد می ری بیرون اگه حوصله نداشتی چیزی نمی پزی محیطط شلوغ نیست و افرادی نیستن که مسئولیت هاشونو گردنت بذارن و خودتی که انتخاب می کنی با کی هم اتاقی باشی اینجا مینا میناست .

این روزا همه می گن خوبه که رفتی معنی آزادی و دوری از خانواده و سختی رو می فهمی . تو دلم می خندم و می گم سختی نکشیدی .

............

آدم های اینجا جالبن چادر می پوشند ولی مچ پاشون معلومه و هفت قلم آرایش می کنن نماز می خوانند ولی تا صبح پسر های مردم را سر کار می گذارند و می خندند. نرمال نیستند . هم اتاقیم تا حالا تنها سوار تاکسی نشده بود . چادر می پوشد ساق و دستکش دستش می کند و روبند می بندد . اینجا از مردها می ترسند انگار مردها جزء گونه های ناشناخته ای از حیوانات ( البته حیوان هم شرف دارد ) فکر کنم از دایناسور ها هم اینقد دور نمی شدند که از مردها دور می شوند .

دخترها یک تخته مواند ولی از 10 شب تا 11 کرم های مختلف به خود می مالند بعد می خوابند نمی دانم شاید در خواب باعث زیبایی معنویی شود .

من و این روزا

sandalhayemich — Mon, 28 Sep 2009 12:48:35 GMT

این روزا روزای خوبیه

اومدن به یه محیط جدید که کارت خیلی کمتر از زندگی کردن توی خونه است .

خوابگاه خوبه با افراد جدید و دوست داشتنی دوست شدم لر ,کرد, ترک , ...

............

my life

sandalhayemich — Tue, 22 Sep 2009 15:32:09 GMT

نمی دونم چرا کیبردم مثل میکروفن می مونه همین که میام پاش که چیزایی که تو ذهنم هستش رو بنویسم به تته پته می افتم .

این روزا زندگی بوی زندگی می ده دلیل داره برای ادامش . اینقد پای این پنجره نشستم و رفتم اماشین ها رو دیدم همش من ساکن بودم و اون ها می رفتم حالا روزی شده که من می رم و اونا می مونن .

همه کتابامو جمع کردم صد و هفتاد و دو جلد کتاب که دو تا کشو و دو تا کمدو یه کتابخونه رو اشغال کرده بود( البته چند تا رو نگه داشتم با خودم ببرم) . همه رو گذاشتم تو کارتن و گذاشتم زیر پله ها که نور نمی خوره یه عمر بازتاب نورتون می خورد به چشم من و می دیدمتون حالا بذار اصلاً نوری بهتون نخوره تا بازتاب بشه و بخوره تو چشم یه بیچاره ای .

گلدوتامو می ذارم پیش لادن فکر نکنم کسی پیدا بشه که بتونه مراقبشون باشه ولی اون هست .

خلاصه اتاقمو آماده کردم تا تورج بیاد بالا و زندگی جدیدشو شروع کنه و منم برم از اینجا به خوابگاه خوشگلی که دیروز پیدا کردم به شهری که فقط درگیر مشکلات خودم می شم و زندگیم ماله ماله خودمه و و و ...

دو تا کارتن لباس جمع کردم و هفت هشت دست کنار گذاشتم که با خودم ببرم .