این روزا روزای خوبیه

اومدن به یه محیط جدید که کارت خیلی کمتر از زندگی کردن توی خونه است .

خوابگاه خوبه با افراد جدید و دوست داشتنی دوست شدم لر ,کرد,  ترک , ...

اینجا لازم نیست برای ده نفر آشپزی کنی . وقتی مهمون میاد کله برنامه هات رو به هم بریزی و پذیرایی کنی اینجا لازم نیست از خودت برای دیگران بگذری اینجا خودتی و خودت برای خودت ماله خودت . هر وقت دلت بخواد می ری بیرون اگه حوصله نداشتی چیزی نمی پزی محیطط شلوغ نیست و افرادی نیستن که مسئولیت هاشونو گردنت بذارن و خودتی که انتخاب می کنی با کی هم اتاقی باشی اینجا مینا میناست .

این روزا همه می گن خوبه که رفتی معنی آزادی و دوری از خانواده و سختی رو می فهمی . تو دلم می خندم و می گم سختی نکشیدی .

............

آدم های اینجا جالبن چادر می پوشند ولی مچ پاشون معلومه و هفت قلم آرایش می کنن نماز می خوانند ولی تا صبح پسر های مردم را سر کار می گذارند و می خندند. نرمال نیستند . هم اتاقیم تا حالا تنها سوار تاکسی نشده بود . چادر می پوشد ساق و دستکش دستش می کند و روبند می بندد . اینجا از مردها می ترسند انگار مردها جزء گونه های ناشناخته ای از حیوانات ( البته حیوان هم شرف دارد ) فکر کنم از دایناسور ها هم اینقد دور نمی شدند که از مردها دور می شوند . 

دخترها یک تخته مواند ولی از 10 شب تا 11 کرم های مختلف به خود می مالند بعد می خوابند نمی دانم شاید در خواب باعث زیبایی معنویی شود .