نمی دونم چرا کیبردم مثل میکروفن می مونه همین که میام پاش که چیزایی که تو ذهنم هستش رو بنویسم به تته پته می افتم .

این روزا زندگی بوی زندگی می ده دلیل داره برای ادامش . اینقد پای این پنجره نشستم و رفتم اماشین ها رو دیدم همش من ساکن بودم و اون ها می رفتم حالا روزی شده که من می رم و اونا می مونن .

همه کتابامو جمع کردم صد و هفتاد و دو جلد کتاب که دو تا کشو و دو تا کمدو یه کتابخونه رو اشغال کرده بود( البته چند تا رو نگه داشتم با خودم ببرم) .  همه رو گذاشتم تو کارتن و گذاشتم زیر پله ها که نور نمی خوره یه عمر بازتاب نورتون می خورد به چشم من و می دیدمتون حالا بذار اصلاً نوری بهتون نخوره تا بازتاب بشه و بخوره تو چشم یه بیچاره ای .

گلدوتامو می ذارم پیش لادن فکر نکنم کسی پیدا بشه که بتونه مراقبشون باشه ولی اون هست .

خلاصه اتاقمو آماده کردم تا تورج بیاد بالا و زندگی جدیدشو شروع کنه و منم برم از اینجا به خوابگاه خوشگلی که دیروز پیدا کردم به شهری که فقط  درگیر مشکلات خودم می شم و زندگیم ماله ماله خودمه و و و ...

دو تا کارتن لباس جمع کردم  و هفت هشت دست کنار گذاشتم که با خودم ببرم .