ظهر که میام خونه بعد از ناهار وقتی می رم بالا می بینم  رفته تو تختم خوابیده با صدای در بر می گرده می گه نمی خوابی که می گم نه بخواب میگه نمی دونم چرا پایین خوابم نمی بره می گم آخه اتاق من بهتره می خنده عاشق این خنده های کوچولوشم به قولی خندک   سرش رو می بره لبه ی بالشت اونجایی که قبلا لاک پاکن ریخته می گه  بوی خوبی می ده اهوم خیلی بوش خوبه  . ساعت سه و اینا که بیدار میشه خوابش رو  تعریف می کنه یه ذره نق می زنه که چرا ملحفه ها رو نمی شوری لک داره عیبه . این  کتابخونه رم گذاشتن کتاباتو توش بذاری این چرت و پرتا چیه رو آینه می نویسی . منم می خندم می فهمه نمی خوام جواب بدم می ره پایین . یه نیم ساعت بعد با یه لیوان چایی میاد  می گه واسه خودت می گم این کارو رو بکن فردا کسی نمی گیرتت می ترشی  بعدش خودش می خنده می ره .

حالش این روزا خوبه

....................................
همیشه بی تفاوتی باعث پیشرفتم و بهتر شدن شرایط شده الا این یه مورد شایدم به خاطر اینه که رو نقطه ی صفر نیستم یکم به سمت منفی محور گرایش دارم . چی کار کنم خب دیگه چیزایی که باید درم احساس خوبی ایجاد می کردن این کارو نمی کنن تازه یه خورده بدم به وجود می آرن .

........................

داشتم ساعت 5 بعد از ظهر روز جمعه کارنامه آزمون گرفته دست به جیب در حالی که به شدت سعی میکردم به نتیجه برسم می اومدم خونه .دو تا دارن با هم رد میشن . اون یکی می گه خیلی خوشم اومد خم به ابرو نیاورد.

.....................................

می گم باور کن آخر این یکی هم این طوری میشه .
می گه تو از کجا می دونی.
می گم :این  وسط اون دو تای دیگه است اون دو تا آخرش هیچی نشدن پس اینم آخرش هیچی نمی شه .
طبق قضیه ی فشردگی  :)

نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آبان 1387ساعت 13:28 توسط مینا| |